Stop Reverse

Reena RiotMet haar muziek bonkt Reena Riot je tegen het trillende voorhoofd, ze hakt je ingewanden in zwevende stukken, en ze jaagt ijzeren vlinders in je buik. Kunnen witte meisjes de blues herdefiniëren, een nieuw maar vertrouwd geluid geven, en tot een genre maken dat ook vandaag tijdeloos blijkt? Ja, dat kunnen ze, zeker als ze Reena Riot heten.

Laten we bij dit alles niet vergeten dat achter Reena Riot Naomi Sijmons schuilt, die het geenszins van vreemden heeft, want haar goeie ouwe vader, wijlen mijn gabber Fons Sijmons, heeft haar ongetwijfeld de paplepel doorgegeven waarmee uit een vertroebelde en toch ook vrolijke geest muziek van grote klasse wordt geschept.

Ik zag Naomi al lopen toen haar hoogzwangere moeder zich aan de zijde van Fons door Gent bewoog. De trots en de verwachtingen van Fons, die toen reeds al was het slechts één bassnaar kon doen zingen, was bijkans niet te evenaren. Ik zag Naomi hier in Gent als blond hummeltje, als klein meisje, als groter meisje, als de jonge vrouw die Reena Riot tot een van haar aliassen koos. We hebben allemaal wel een paar aliassen, die ons niet per se een voor een op de juiste manier identificeren, maar met Reena Riot heeft Naomi Sijmons een mogelijk zelfbeeld geschapen dat haar gegoten zit als een glinsterende handschoen.

Ik wou dat Fons er nog was, zodat ik hem kon feliciteren met zijn dochter. En met haar muziek. Want daar draait het om: Reena Riot is geen poppetje, geen pin up, geen babe van dertien in een dozijn, welneen, ze is een rasechte muzikante. Dat bewijst ze glorieus met haar EP die de nummers ‘Stop Reverse’, ‘I belong to you’, ‘Army boots’, ‘Sing’ en ‘The Needle’ bevat. Het zijn stuk voor stuk songs die zowel qua muziek als qua lyrics in Vlaanderen een unieke standaard zetten: die van absolute kwaliteit, mede door de productie van de grootse Mauro.

Ik wil Reena Riot niet gaan vergelijken met Janis Joplin, Bonnie Raitt, Joni Mitchell of wie dan ook, want hoewel dit namen als klokken zijn, wier beïnvloeding goed staat op je curriculum vitae, heeft Reena Riot nu al haar eigen stem gevonden, en de nummers op haar EP bewijzen dit met verve. Ik kan deze EP tien keer beluisteren en ik vind ‘m steeds beter. Daarom heb ik ‘m ondertussen meer dan twintig keer beluisterd.

‘Stop Reverse’ is mooi op een indringend-zachte manier en omgekeerd, en doet mij denken aan The Sundays, een groep die ik hogelijk waardeer. ‘I belong to you’ zou de noodkreet van een oude, gekwelde maar wijze en energieke vogel kunnen zijn, die z’n eigen boom ter beschikking heeft. ‘Army boots’ heeft de schitterende beginverzen ‘Put on your army boots/ And meet me by the church’. Op je legerlaarzen naar de kerk. Een beeld om in te kaderen. Ook dit lijkt een klaaglied, maar er gloort hoop. ‘Sing’ bewijst eens te meer dat Reena Riot zowel teder kan zingen als uithalen met woorden die kippenvel kunnen bezorgen. Er zit tevens een melodieus motief in dat de hele dag in het hoofd van de luisteraar blijft hangen. ‘The Needle’ schrijnt met tekst en zang en piano en melancholische drums, en een gitaar die van lieverlede de keel toewringt.

De vijf nummers lijken wel geschreven en uitgevoerd door een performer met Engels als moedertaal en de noodzaak tot zingen in de bloedbaan. En aldus ben ik er na het beluisteren van de EP zeker van: Reena Riot zal een ster aan ons firmament worden die niet zal ophouden met rijzen, en daar mag de Vlaamse muziekwereld bijzonder gelukkig mee zijn.

(Herman Brusselmans, te Gent, februari 2014)